واقعى انسانها و ضرورت تحميل بر مصرف كننده با هزاران افسون و نيرنگ و فوريت استخدام همهء وسايل سمعى و بصرى و فكرى و احساسى و ذوقى و هنرى و شهوانى براى تبديل انسانها به صورت عامل بىارادهء مصرف ، بار ديگر ايجاب كرد كه سرمايه دارى از وجود زن بهره كشى كند اما نه از نيروى بدنى و قدرت كار زن به صورت يك كارگر ساده و شريك با مرد در توليد ، بلكه از نيروى جاذبه و زيبايى او و از گرو گذاشتن شرافت و حيثيتش و از قدرت افسونگرى او در تسخير انديشه‌ها و اراده‌ها و مسخ آنها و در تحميل مصرف بر مصرف كننده ، و بديهى است كه همهء اينها به حساب آزادى او و تساوىاش با مرد گذاشته شد . سياست نيز از استخدام اين عامل غافل نماند ؛ ماجراهايش را مرتب در جرايد و مجلات مىخوانيد . در همهء اينها از وجود زن بهره كشى شد و زن وسيله‌اى براى اجراى مقاصد مرد قرار گرفت اما در زير سرپوش آزادى و تساوى . بديهى است كه جوان قرن بيستم هم از اين فرصت گرانبها غفلت نكرد ؛ براى اينكه از زير بار تعهدات سنتى نسبت به زن شانه خالى كند و ارزان و رايگان او را شكار كند و به چنگ آورد ، از همه بيشتر بر بيچارگى زن و تبعيضهاى ناروا نسبت به او اشك تمساح ريخت ، تا آنجا كه به خاطر اينكه در اين جهاد مقدس ! بهتر شركت كند ازدواج خود را تا حدود چهل سالگى به تأخير انداخت و احياناً براى هميشه « مجرد » ! ماند ! ! ! . شك نيست كه قرن ما يك سلسله بدبختيها از زن گرفت ، ولى سخن در اين است كه يك سلسله بدبختيهاى ديگر براى او ارمغان آورد ، چرا ؟ آيا زن محكوم است به يكى از اين دو سختى و جبراً بايد يكى را انتخاب كند ؟ يا هيچ مانعى ندارد كه هم بدبختيهاى قديم خود را طرد كند و هم بدبختيهاى جديد را ؟ . حقيقت اين است كه هيچ جبرى وجود ندارد . بدبختيهاى قديم غالباً معلول اين جهت بود كه انسان بودن زن به فراموشى سپرده شده